از شورت و کرست مردم هم نگذشتند

تابه حال خیال میکردم زمانی که اطرافیان شاه از ایران فرار میکردند فقط خانه و اتومبیل شان توسط آخوندا و انقلابیون مصادره میشد. یعنی تصور این بود که اموال کله گنده ها و سرمایه داران بزرگ را مصادره می کردند.

همچنین هرگاه کلمه مصادره اموال را می شنیدیم به یاد توقیف کارخانجات بزرگ ایران ناسیونال و کفش ملی و ساختمان پلاسکو و غیره می افتادیم اما وقتی روزنامه های اوایل انقلاب را مرور کنیم می بینیم مصادره اموال خیلی خیلی وسیع تر از تصورات ما بوده. اینها اموال افراد رده پایین و کارمندان عادی سازمان های دولتی که برچسب طاغوتی خورده بودند را ضبط می کردند. مهم نبود که طرف محاکمه شده باشد یا فراری شده باشد، اعدام شده باشد یا حبس گرفته باشد و این اموال فقط منحصر به کارخانه و مغازه و خانه مسکونی نبوده بلکه هرچه دستشان میرسید درو میکردند می بردند و خانواده بیچاره را به خاک سیاه می نشاندند.

به این اظهارات دادستان دادگاههای انقلاب در روزنامه اطلاعات مورخه 26 اردیبهشت پنجاه و هشت توجه کنید:

جالب اینکه در همان صفحه روزنامه خبر توقیف اموال چند تن از افراد مختلف را نوشته که آیت الله خسروشاهی درباره مصادره اموال فردی اعدام شده به نام رحیم خرم (مالک پارک ارم) به مصادره اسباب اثاثیه از منزل آن شخص اشاره می کند درصورتیکه همسر آن فرد اعدام شده هنوز در آن خانه زندگی میکرده. یعنی رفته اند کمد لباس آن خانم بدبخت را توی ساک ریخته اند و با خود برده اند یا مثلا مبل و گاز و یخچال را سوار وانت کرده و برده اند.

در متن خبر همچنین نوشته که همسرش از شب قبل تصمیم داشته مقداری از لوازم منزل را به خانه برادرش منتقل کند اما موفق نمیشود و برادران کمیته سر می رسند و اموال را مصادره می کنند.

درمورد دیگر چنین نوشته : در میان اموال رئیس ساواک کرمان ۴ ساک لباس زنانه و مردانه و مقداری لوازم آرایش و زینتی و تعدادی تلفن اتوماتیک بدست آمد!!

اینها یادآور حمله لشگر اعراب به ایران در دوره ساسانی است.

به اشتراک بگذارید: