اگر توان و اراده لازم برای قضای حاجت بر روی کل این سیستم تبهکاری نداری، لااقل سکوت کن و چیزی ننویس

تصدقت گردم، من نمی توانم مانند این استادان فاضل دانشگاه بنویسم. استادانی که سرشان در آخور نظام مقدس است و حقوق بگیر همین نظام هستند و هر از چندی اینجا در این مجازستان، نقد مینویسند. نقدشان از هزار نسیه بی ارزش تر است. 

من اگر بخواهم نقد بنویسم، لامحاله زبانم به دشنام ترین الفاظ آلوده خواهد شد. نمیتوانم مانند این نقد نویسانِ سر در آخور قدرت، خیلی شیک و مودبانه بنویسم. از خانم و آقا، همه را به ناسزا خواهم کشید. نمیتوانم تبهکاران را نقد کنم. تبهکاران را باید دشنام داد. باید لجن مالشان کرد.

ما با تبهکارترین سیستم تاریخ سر و کار داریم. به گمانم نمونه چنین سیستم تبهکاری در طول تاریخ یافت نشود. سیستمی که تا بن دندان مجهز به ابزار و وسایل مدرن است و میکوشد با همان ابزار، جهان مدرن را ویران سازد، به خیال ساخت تمدنی از تبهکاران! از همینروست که معتقدم، با تبهکارترین سیستم تاریخ مواجهیم. 

نقد چنین سیستم تبهکارانه ای، بسیار مهوع است. نقد همواره برای اصلاح نظامی صورت میگیرد که کلیتش خیر است و در جزئیات می بایست اشکالات برطرف شود. اما سیستمی که در کلیتش و ماهیتا شر و تبهکارانه است، نقد چیزی نیست جز همراهی و پذیرش ضمنی آن کل.  و این یعنی همدست شدن با تبهکاران. 

از همینرو معتقدم اگر توان و اراده لازم برای قضای حاجت بر روی کل این سیستم تبهکاری نداری، لااقل سکوت کن و چیزی ننویس.

اکبر جباری

به اشتراک بگذارید:
1 نظر
قدیمی ترین
تازه ترین پر رای ترین
بازخوردهای درون متنی
همه نظرها