بی تعارف با برخی رهبران سیاسی

اکنون دامنه اعتراضات و اعتصابات در حال گسترش است. کارگران صنعت نفت، کارکنان پتروشیمی، حمل و نقل و بسیاری از بازنشستگان و سایر بخش ها در حال اعتصاب و یا اعتراض هستند. و یکی از معضلات کنونی در بثمر نشستن اعتصابات و اعتراضات، خودخواهی برخی جریان های سیاسی در ایجاد ائتلاف و همبستگی است. بارزترین آن عدم همراهی بسیاری از آنها در کمپین ” نه به جمهوری اسلامی” بود. صرف نظر از برخی گروه های اندک جریان ساز که پشتوانه نسبتا خوبی در داخل و خارج ایران دارند، آیا این دوستان که به تنهایی رهبر یک جریان سیاسی خودخوانده هستند، بهتر نیست با کنار گذاشتن این تک روی و خود محوری، در ائتلاف با سایر گروه ها دست همکاری دراز کنند. واقعا سود این موضوع برای آن ها جز شرکت در برنامه های تلوزیونی، و دریافت دستمزدهای ۱۰۰ پوندی برای مصاحبه چه چیز دیگری است. چگونه است که یک جبهه، حزب یا جنبش تنها یک عضو دارد و آن عضو هم خود را دبیر کل آن جریان می داند؟

اگر پرسش بالا اشتباه است، لطفا این احزاب عزیز یک روز را در مقابل سفارت خانه های جمهوری اسلامی یا هر مکان دیگر فراخوان اعلام کنند تا بنده همینجا از همه این احزاب یک نفره و چند نفره عذرخواهی کنم. مردم ایران و بویژه کارگران در حال اعتصاب به انرزی مثبت از خارج از کشور و همچنین رهبری قوی نیاز دارند. اگر امروز اقدام نکنید، فردا بسیار دیر است. تا کنون هیچگاه پس از انقلاب جامعه مستعد خیزش مردمی مانند زمان کنونی نبوده است. پس درنگ نکنید.

به اشتراک بگذارید:
0 0 رای
ارزیابی این پست
2 نظر
قدیمی ترین
تازه ترین پر رای ترین
بازخوردهای درون متنی
همه نظرها