تعهد یک هنرمند

قصد معرفی او را ندارم کیست که گوگوش را نشناسد او مثل عضوی از هر خانواده ایرانی ست که همه این روزهای سخت و سیاه وطن را بسیار شدیدتر از آنچه ما می پنداریم گذرانده است.

گذشته از دستگیری و تحمل زندان در آغاز جمهوری اسلامی و شلاق زدن دیگران در آغوشش به قصد شکنجه روانی او، گوگوش در تمام سالهای بعد از آن یعنی به مدت بیست و یک سال تا خروج از ایران در حصر خانگی قرار داشت.

او مجبور بود ماهی یکبار خودش را به وزارت اطلاعات همچون دیگر زندانیان سیاسی پرخطر معرفی کند. اما چون رفت و آمدهای او حتی با شوهرش کنجکاویهای نهادهای انتظامی را بر می انگیخت قرار شد ماهی یکبار ماموران وزارت اطلاعات به دیدن آنها بروند. بدون شک نهادهای امنیتی برای پرخطر بودن گوگوش به دیدار او نمیرفتند که میرفتند او را از نزدیک تماشا کنند.

مسعود کیمیایی کارنامه سیاسی به شدت مشکوکی در ارتباط با سعید امامی دارد. ظاهرا وقتی وزارت اطلاعات فیلمسازان مشهور قبل از انقلاب را به هتل الیزابت دعوت می کند تا آنها را مجاب به همکاری با پروژه های اتاق فکر نظام کند تنها کسی که به آنها دست همکاری می دهد مسعود کیمیائی ست. همانکه چاقو را در دست قیصر نهاد و قانون را زیر پا گذاشت.. و شد الگوی رفتاری وزارت اطلاعات.. 

با تمام این حرفها به نظر می رسد رابطه مسعود کیمیایی با نهادهای امنیتی و شاید کمی مهر و دلسوزی برای گوگوش باعث شد او به بهانه تامین هزینه های فیلمسازی خودش از طریق کنسرت گذاری برای گوگوش آنها را مجاب کند و بتواند او را از کشور خارج کند.

گوگوش در خارج از کشور به محض رهائی از سناریو هائی که مسعود کیمیایی و وزارت اطلاعات برایش نوشته بودند با پرچم شیر و خورشید ایران به بالای صحنه رفت و سرود جاودان ای ایران ای مرز پر گهر را خواند.

خیلی زود تمام ماجرای انقلاب را در ترانه ای به نام کیو کیو بنگ بنگ به گوش مردم رساند.

در جنبش ۸۸ با مردم همراه شد و برایشان خواند.

دو سال پیش این گوگوش بود که در کنسرت بزرگ هالیوود بال در مقابل بیش از ۱۷ هزار تماشاچی فیلم محمد رضا شاه فقید را در روز ترک خاک ایران به نمایش گذاشت.

و امشب پس از چهل سال گوگوش برای اولین بار با پخش مستقیم در میان خانواده های ایرانی بود. او با عکسهائی از کشته شدگان خیزش آبان ۹۸ به میان مردم در هر کجای ایران رفت و به آنها تسلیت گفت.

خوب است هر کس که نام هنرمند روی خودش نهاده با همین جسارت و شجاعت پرچم مورد علاقه اش را به دست بگیرد و بداند در کدام زمین میخواهد بازی کند. برگزاری کنسرت در روز پنجم دی یک توهین است. خودت را می خواهی بفروشی حداقل به دوبی برو و در کنار دیگر هم سنخ های لوس آنجلسی ات پرچم دلار را بالا ببر چرا دیگر به حیثیت و شرف مردم توهین می کنی؟..

امروز که پانزده هزار کارمند صدا و سیمای میلی خودشان را در زمره هنرمندان محسوب می کنند و هزاران نفر دیگر در سینمای جمهوری اسلامی خودشان را هنرمندتر می پندارند، مردم را نمی بینند. از داغ دلهایشان بی خبرند. شرم بر شما که از سرمایه همین مردم دردمند بهره مند می شوید و در بزنگاه تاریخی تنهایشان می گذارید.
هنرمند بودن شجاعت و جسارت می خواهد که شما نان به نرخ روز خوران ندارید.

گوگوش در دهه هفتاد زندگیش پر قدرت و با احساس درد مردم را با صدایش فریاد می زند.
گوگوش هویت ما ایرانیان است.

https://www.youtube.com/watch?v=wW_AngZ_rBE
به اشتراک بگذارید: