طنازی و خشم نسل جوان پس از انقلاب از ترمیناتورهای ۵۷ T به روایت تصویر؛ روز مادر یک یکیشون مبارک!

هر چه بیشتر از عمر «انقلاب سیاه» سال ۵۷ و جمهوری اسلامی میگذرد، نسل جوان بیشتر و بیشتر از عاملان این انقلاب متنفر میشود. سالهاست زبان طنز مردم کوچه و‌بازار بهتر از هر تاریخ نویس و تحلیلگری انقلاب سیاه ۵۷ را به نقد کشیده است.

نتیجه این انقلاب سیاه چنان ایران را ویران کرده است که بسیاری در کنار خمینی و‌مثلث بیق و لات ها و اوباش مذهبی، شاه و ساواک را هم به باد فحش میکشند و از شاه ایران به عنوان یک ترسوی دلرحم یاد میکنند که با تروریست های نادان ۵۷ تی و فواحش سیاسی احزاب توده و فدایی و مجاهد با اقتدار رفتار نکرد و با خروج از ایران و عدم فرمان خونریزی، در ویرانی امروز ایران نقشی اساسی دارد.

اینکه این روزها ساواک دارد در دل تاریخ تطهیر میشود و خطایش از سوی نسل جوان، مماشات با تروریست های ۵۷ تی اعلام می شود، خودش یک دنیا حرف است و هیچ احتیاجی به تحلیل و تفسیر دیگری نیست.

آنچه در ایران امروز اتفاق می افتد، انکار پدران و‌مادران توسط فرزندانشان است. هر جک و هر لطیفه ای که امروز در نکوهش نسل نادان ۵۷ تی نوشته میشود، در دلش هزار حکایت و روایت است که باید به آنها دقت کرد.

در میان تصاویر و‌کپشن هایی که به مناسبت روز مادر در کانال های تلگرامی پخش میشود، دو‌تصویر نظر مرا بیش از همه جلب کرد. یکی تصویری از خمینی جلاد که خنده بر لب دارد اما زیرش نوشته شده :

مادر تمام بدبختی ها، روزت مبارک!

و‌ دیگری تصویری معروف از طرفداران انقلاب سیاه ۵۷ است که در یکی از ساختمانهای نیمه تمام جشن پیروزی گرفته اند و نمیدانند در فردایی نه چندان دور چنان روزگار اکثریتشان دگرگون میشود که روزهای بد زمان شاه، برایشان میشود آرزو!

خیلی دوست داشتم بدانم از آن جمعیت عظیم چند نفر سرشان بر دار رفت و‌چند نفر فرزندانشان در جنگ 6+2 از بین رفت و‌ چند نفرشان در کشتارهای دهه شصت تیرباران شدند و‌چند نفرشان فرزندان خویش را در حمله به کوی دانشگاه و تظاهراتهای سال ۸۸ و دی ماه ۹۶ و آبان ۹۸ از دست دادند؟

خیلی دوست داشتم بدانم چند نفر از این افراد امروز پل خواب و‌اتوبوس خواب و‌ گورخواب شده اند؟

خیلی دوست داشتم بدانم چند نفر از فرزندان این افراد کلیه و کبد و قرنیه چشم خویش را به برکت انقلاب ابلهانه پدرانشان به خاطر فقر فروخته اند؟

خیلی دوست داشتم امروز از این پیرمردها و پیرزنان بپرسم آیا انقلاب کردن با یک شاه دلرحم و یک ارتش مردمی که در کنارشان ایستاد و سلاخی شد، اصلا افتخاری هم دارد؟ آیا شورش کوری که نام «انقلاب اسلامی ایران» را یدک میکشد و نتیجه اش میشود یک قرن عقب برگشتن، اصلا میتواند مایه افتخار باشد؟

شما نامردمانی که آن روزها جوجه کباب میخوردید و عرق سگی سر میکشیدید و به فرح پهلوی فحاشی میکردید، چه شد که در برابر توحش ناب محمدی خمینی و خامنه ای، انقلاب یادتان رفته است؟

بگذریم؛ چنان انقلاب سیاهتان کمر ایران و‌نسل پس از انقلاب را شکسته است که حتی روز مادر هم باید لگدی به لاشه متعفن شما زد؛ تا شاید حیا کنید و‌پس از ۴۳ سال ویرانی ایران، خود را بازنشسته کنید و بگذارید نسل جوان خودش طرحی نو بیاندازد!

براستی روز مادر مبارک مادران یک یکیتان!

به اشتراک بگذارید:
0 0 رای
ارزیابی این پست
4 نظر
قدیمی ترین
تازه ترین پر رای ترین
بازخوردهای درون متنی
همه نظرها