وقت پیوند اعتصابات سراسری به اعتصابات کارکنان صنایع نفت و گاز درپی رفراندم ۲۸ خرداد علیه رژیم فرارسیده است

روز ۲۸ خرداد رژیم جنایتکار و فاسد بزرگترین تو دهنی تاریخ را از مردم ایران زمین دریافت کرد.‌ مردم ایران با هشیاری و فاصله گرفتن از اصلاح طلبان خائن و استمرار طلبان پی بردند که مشکل آن ها افراد حاکم نیستند بلکه مشکل آن ها نظام فاسد و غیر قابل اصلاح است. پس از این پیروزی بزرگ، کارکنان صنایع نفت و گاز با پی بردن به قدرت خود، بزرگترین اعتصاب پس از انقلاب نامیمون ۵۷ را رقم زدند. گرچه مطالبات آن ها صنفی بوده و ممکن است با وعده های مسئولین صفوف اعتصاب خود را بشکنند اما آن ها باید بدانند، افرایش عادلانه حقوق آن چیزی نیست که مقامات فاسد جمهوری اسلامی بپردازند. ۴۳ سال است که حاصل دسترنج آن ها توسط شبکه های اختاپوسی رژیم غارت شده و یا به عوض هزینه کرد در زیرساختهای کشور ، خرج ترور و بلوا، آشوب و پروپاگاندای داخل و خارج می شود. شبکه های تروریستی حزب الله، طالبان، حوثی های یمن، حشدالشعبی عراق و شاخه های ترور و قاچاق و تبلیغ نظام فاسد بخش زیادی از دستاوردهای کارکنان شرکت نفت را با دستکاری و انحراف بودجه می بلعند و در این میان کمترین پرداخت ها به کارکنان شریف شرکت نفت و گاز و پالایشگاه ها می رسد. شوربختانه آن که بسیاری از متخصصان این صنایع که هزینه بسیاری صرف آموزش آن ها شده به دلیل پرداخت های ناچیز و غیر منصفانه به کشورهای عربی و غربی مهاجرت می کنند و در این میان ضرری دو چندان متوجه کشور می شود.
امسال در قانون بودجه ۱۴۰۰ مشتی نادان به اسم نماینده مجلس که به حق باید به آن ها پخمگان لقب داد با افزایش تنها دو و نیم میلیون تومان برای حقوق های بالای ده میلیون تومان( معادل حدود ۴۰۰ دلار) نشان دادند که الحق دانش و سوادشان همان شش کلاس آکادمیک سرورشان آیت الله رئیسی رییس جمهوری انتصابیشان است. با این حساب موج جدید مهاجرت متخصصین از جمله پرستاران، پزشکان و مهندسان، مدیران و اصناف را بزودی شاهد خواهیم بود. طرفه آن که با این افزایش ناچیز ، مالیات های کارکنان دولت و حقوق بگیران بطور تصاعدی افزایش بسیاری داشته و با احتساب تورم روز افزون، نه تنها چیری عاید کارکنان دولتی نمی شود. بلکه با کاهش چشمگیر هم مواجهند.
اینک وقت آن رسیده تا کارکنان بخش های کلیدی کشور اعم از آموزش و پرورش، برق، کارکنان شهرداری ها، حمل و نقل و کارگران صنایع مختلف دولتی به صفوف اعتصابیون بپیوندند.
باور کنید تا مردم نباشند، حاکمیت هیچ محلی از اعراب ندارد. به عبارتی حاکمان نقش خود را از وجود مردم خود می گیرند. تا مردم نباشند، حاکمیت هم معنایی نخواهد داشت.

به اشتراک بگذارید: