پیامدهای چشم پوشی نقض حقوق بشر در بحران کرونا

اگر کسی با کامیون به ساختمان شما بزند و آنرا بر سر ساکنان آن ویران کند حتی درصورتیکه عمدا این کار را نکرده باشد بلکه مثلا نقص فنی یا بریدن ترمز عامل آن باشد، باز راننده کامیون از نظر حقوقی گرفتار است و او نمیتواند به صرف اینکه قصد و غرض بدی نداشته محل را ترک کند و با شما خداحافظی کند. به هر حال ساختمانی ویران شده و افرادی کشته یا زخمی شده اند. او بخاطر خسارتهایی که زده متعهد است تا با مراکز مختلف همکاری کند و پاسخگو باشد.

البته در مثال فوق شرکتهای بیمه با پرداخت مبلغی سعی می کنند میزان خسارتهای وارده را تا حدودی کاهش دهند. اما بحرانی که از چین برخاست و دنیا را به تعطیلی کشاند و تاکنون بیش از صد هزار نفر را کشت قابل قیاس با تخریب یک ساختمان نیست. دولت چین در قبال این همه بدبختی و خسارت مسئول است و نباید از زیر عواقب آن سالم بیرون رود هر چند که قصد و نیت بدی در گسترش این ویروس نداشته باشد. اما فعلا شواهد چیز دیگری را می گویند.

شواهد معتبری و قانع کننده وجود دارد – از جمله مطالعه دانشگاه ساوت همپتون – که اگر تدابیر لازم و خبررسانی شفاف در چین سه هفته قبل انجام شده بود ، انتقال COVID-19 می توانست 95٪ کاهش یابد.
به مدت 40 روز
شی جینپینگ رئیس جمهور چین مرزهای کشورش را باز گذاشت تا ناقلان ویروس کرونا به همه نقاط جهان پرواز کنند.

در اواخر دسامبر سال 2019 یک دکتر بیهوشی چینی به نام دکتر لی Wenliang گزارش ظهور یک بیمار مبتلا به ویروسی ناشناخته را داد که بلافاصله دستگیر شد و بعد از چند هفته بعد ظاهرا بر اثر کرونا کشته شد.

در 4 ژانویه سال 2020 ، دکتر هو پاک لونگ – رئیس مرکز عفونت دانشگاه هنگ کنگ – اظهار داشت که بسیار محتمل است که ویروس کرونا از انسان به انسان گسترش یابد و خواستار اعمال یک سیستم نظارت دقیق و قرنطینه شداما

برای هفته ها ، کمیسیون بهداشت شهرداری ووهان اعلام کرد که تحقیقات اولیه هیچ مدرک روشنی از انتقال انسان به انسان را نشان نمی دهد.

در 14 ژانویه سال 2020 ، سازمان جهانی بهداشت بیانیه چین را مجددا تأیید كرد ، و در 22 ژانویه سال 2020 مدیرکل سومالیایی این سازمان با تمجید از عملكردحزب کمونیست چین، وزیر بهداشت چین را به خاطر همکاری های خود و رئیس جمهور چین را بخاطر مدیریت داهیانه اش مورد ستایش قرار داد. در 23 ژانویه سال 2020 ، مقامات چین اولین اقدامات خود را برای قرنطینه ووهان اعلام کردند. در آن زمان دیگر خیلی دیر شده بود. میلیون ها نفر از مردم قبلاً از ووهان به عنوان حامل های بدون علامت به خارج از کشور سفر کرده بودند.

یعنی اگر در چین آزادی بیان وجود داشت از ماهها قبل هشدارهای پزشکان چینی به گوش جهان میرسید اما حزب کمونیست چین مثل بقیه حکومتهای دیکتاتوری در مواجه با بحران ها ابتدا در صدد انکار واقعیات برآمد و با پنهان کاری جهان را گرفتار کرد.

همه این بدبختی ها به یک جا برمیگردد و آن چشم پوشی غربی ها نسبت به نقض حقوق بشر و نبود دمکراسی و آزادی بیان در چین است. سالهاست که غربی ها فقط بخاطر منافع اقتصادی چشم بر روی نقض آزادی بیان در چین بسته اند. شما ببینید دولت چین در هنگ کنک چگونه علیه خواست مردم ایستاد و هیچ کشور اروپایی یا امریکایی از خواست مردم هنگ کنگ حمایت نکرد. چرا؟ چون نمیخواهند روابط اقتصادی شان با چین لطمه بخورد.

پس می بینیم که نبود دمکراسی و آزادی بیان و مطبوعات فقط مشکل مردم چین نیست. لطمات این خفقان حتی به کیلومترها آنشوی مرز نیز میتواند برسد و جان صدها هزار نفر را بگیرد و اقتصاد کشورها را ویران کند.

ما همین احساس خطر را درباره وضعیت اختناق در ایران داریم. کشورهای اروپایی خیال می کنند با چشم بستن بر روی نقض حقوق بشر در ایران می توانند با رژیم جمهوری اسلامی مراودات تجاری داشته باشند اما نمیدانند که فقدان آزادی بیان و مطبوعات آزاد و اطلاعات شفاف روزی گریبان آنها را خواهد گرفت.

به اشتراک بگذارید: